¿Que é a Anorexia?
A anorexia nerviosa é
un trastorno da conduta alimentaria que
se caracteriza por prohibición da inxesta alimentaria, e ás veces alternándoos
con periodos de inxesta e purga (tamén conocido como bulimia).
As persoas con este tipo
de trastorno caracterízanse por presentar un peso corporal moi inferior aos que
a súa altura, sexo e idade que estos conlevan. Esto é causado grazas a sesión extenuantes
de exercicio, vómito auto-inducido e abuso de laxantes; co fin de perder peso.
Na gran maioría dos
casos, os que presentan este trastorno son incapaces de recoñecer o seu problema.
Este trastorno se presenta normalmente na pubertade, e os casos máis frecuentes
son aos 17 anos de idade.
Unha metáfora ou exemplo:
Unha experiencia na vida real:
Chámome Nina e levo máis de 14 anos neste inferno que non me deixa vivir en paz comigo mesma. Dedico este artigo a todas aquelas persoas que descoñecen esta enfermidade ou que cren dela cousas que son totalmente erróneas, por exemplo, que só queremos estar fracas e xa está; cousa totalmente absurda e falsa.
Que é a anorexia? É unha enfermidade que nos engancha, como unha adicción. Cada vez queremos máis e máis. E, unha vez que chegamos ao peso que queriamos, queremos (baixar) un pouquiño máis.
Por nada do mundo desexamos vivir sen este refuxio que nos achega seguridade: o control da comida. Nós pensámonos que coa delgadez podémolo controlar todo e, mesmo, que esta delgadez levaranos á felicidade. Adoitamos ter unha baixa autoestima, aínda que se imos baixando de peso, esta vai subindo aos poucos.
Así, poida que chegue un momento en que o teu estado nutricional sexa tan pésimo que perdas a cordura e a razón. Entón será necesario un ingreso forzoso para recuperarche un pouco, pois nese estado a túa cabeza non razoa correctamente.
O camiño de perder peso é o máis cómodo. Quizais é o único que coñecemos, porque o adoptamos durante moito tempo, e é o único que nos dá certa seguridade. Sendo realistas, a quen lle gusta o descoñecido?
Aprendes a ser unha moza moi lista, capaz de enganar moito, e moi ben, durante moito tempo. Pero adoitas sentirche baleira e moi, moi soa, cousa que agrava máis aínda a enfermidade. Deixas de quedar con xente, encérrasche en ti mesma, vives no teu mundo de calorías, exercicio, dietas, báscula?
Esta enfermidade quítanolo todo. Perdemos traballo, amigos, familia, parellas? pero sobre todo a alegría de vivir. A alegría e o querer facer cousas pérdense, non nos vemos futuro xa.
Anorexia e bulimia son dúas caras da mesma moeda: nelas o desexo de estar delgadas é un impulso. Pero espero que quede ben claro que tanto a anorexia e como a bulimia non se reducen só ao feito de que unha muller ou home -porque cada vez son máis- queiran verse delgados no espello. É máis, é un estilo de vida, unha forma de afrontarse á vida, aos problemas diarios, ao día a día? Non é que ?estas nenas non comen porque queren estar reflacas?, senón que se manifestan ou se expresan mediante a comida. O síntoma -vómito, restrición, hiperactividade, laxantes?- expresa aquilo que non che atreves a dicir coa voz.
Algunhas persoas utilizan a fame para enfrontarse aos seus medos, outras para destruírse. Non saben por que, pero queren ou senten que deben ser castigadas ?normalmente, vén de abusos na infancia-. Estas persoas téñeno máis difícil, pois deben aprender a perdoarse, aceptarse e quererse.
Hai que dicir que se uno mesmo non quere cambiar, nada nin ninguén vai poder facernos cambiar. Todo depende dun mesmo, xa que nin os mellores psicólogos nin os mellores psiquiatras poderán facer nada por unha persoa se ela non se deixa levar.
O que se tenta na recuperación, á parte de recuperar un peso mínimo estable, é traballar a nivel cognitivo todo tipo de pensamentos máxicos que poidas ter. Trátase de que saibas afrontar o día a día sen refuxiarche na comida nin no corpo.
Unha persoa recuperada debe sentirse a gusto consigo mesma. Recuperarse é volver vivir con normalidade, é conseguir que as obsesións desaparezan e non pasarche o día pensando no que comiches ou no que vas comer. Non sentirche culpable por todo, estar emocionalmente estable e non estar a oscilar da euforia á depresión unha e outra vez. É non querer morrerse por engordar medio quilo. É abrirse ao mundo e deixar de crer que o universo vira ao redor de nós. É volver ter relacións sociais, gozar dunha reunión cos amigos aínda que haxa que comer. É non matarse facendo abdominais?
Todo isto vivino eu nas miñas propias carnes e é un mundo que, se caes nel, o mellor que podes facer é pedir axuda. Canto antes pídala, mellor será, pois canto máis tardas, máis te vas cronificando e máis custa saír.
Está claro que se unha quere, pode saír disto. Agora ben, ten que poñerse firme e ser moi fiel aos seus terapeutas ou ao seu equipo médico, seguir todas as súas indicacións, e así sairá adiante. Hai esperanza, pero ninguén dixo que fose fácil. A recuperación pasa por altos e baixos, pero existe. De feito, eu coñecín a varias persoas que hoxe en día están perfectamente recuperadas, así que non perdemos a esperanza de que algún día nós tamén podamos estar recuperadas.
Nina Febrer
Bibliografía:
http://www.webconsultas.com/categoria/salud-al-dia/anorexia
http://www.activament.org/es/2013/10/22/lanorexia-explicada-des-de-la-meva-experiencia/